هیچ وقت دلم نمی خواست زمانی که دوباره شروع به نوشتن تارنگار ( وبلاگ ) می کنم با یک موضوع یا خبر غم انگیز به دنیای مجازی برگردم٬ ولی چه می شود کرد در اندوه از دست دادن عزیزان و بزرگان این مرز و بوم که حق به سزایی در شناساندن تاریخ و ادب و فرهنگ این سرزمین گهربار داشته اند.

از طرفی هم به خودم می بالم که بازگشتم به این عرصه با نام بزرگی چون استاد لطف الله هنرفر صورت پذیرفت.

دکتر لطف الله هنرفر در مهرماه سال ۱۲۹۸ خورشیدی در خانواده ای متدین و سنتی در شهر ادب و هنر٬ اصفهان٬ دیده به جهان گشود.وی پس از گذراندن دوران تحصیلات مقدماتی خویش در این شهر به دانش سرای عالی تهران رفته و با عنوان شاگرد اولی از آنجا فارغ التحصیل گشت.هنرفر در سال ۱۳۲۰ موفق به دریافت مدال درجه نخست علمی کشور شد.وی در سال ۱۳۴۱در رشته تاریخ و فرهنگ و هنر ایران از دانشگاه تهران موفق به اخذ درجه دکترا شد.

از مهمترین خدمات این استاد بزرگوار می توان به :

- بنیان گذاری دپارتمان تاریخ در دانشگاه اصفهان

- برنده جایزه سلطنتی ایران در سال کورش کبیر (۱۳۵۰ ) به خاطر کتاب ارزشمند" گنجینه آثار تاریخی اصفهان"( که پس از انقلاب اجازه چاپ نیافت) و سالها در دانشگاه های ایتالیا نیز به عنوان منبع تدریس می شد

-ریاست اداره باستان شناسی وقت و ثبت و شناسایی و مرمت آثار تاریخی بسیار زیادی در اصفهان

-...

استاد هنرفر در سال ۱۳۵۷ از تدریس در دانشگاه کناره گرفت و خود را بازنشست نمود.تخصص استاد در کتیبه خوانی و تاریخ هنر ایرانی اسلامی بود. او باستان شناس و اصفهان شناس برجسته ای بود که به حق می توان لقب "پدر اصفهان" را به وی اطلاق نمود. 

از دوستان ٬ هم دوره ها و یاران نزدیک استاد می توان به : دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی٬غلامرضا خان رشید یاسمی٬دکتر اسماعیل رضوانی٬ آندره گدار و پروفسور گریشمن یاد کرد.

ناسپاسی ها از خدمات این بزرگوار تا بدان جا پیش رفت که استاد در سالهای پس از انقلاب گوشه گیری اختیار نموده بود و حتی در مصاحبه ها و بزرگداشت هایی که به منظور تجلیل از وی برگزار می شد شرکت نمی جست و حتی خودش خواهان فراموش شدن از افکار عمومی و جامعه بود.

استاد برخلاف پایان یافتن ٬موفق به چاپ  آخرین کتاب خویش"اصفهان شهر تاریخ" که کتابی بسیار جامع و کامل است  نشد.

او تنها در دوره های بسیار کوتاهی پس از انقلاب در برخی از دانشگاه ها به تدریس پرداخت .یاران نزدیک وی در وصف حال استاد در سال ۶۶ از او چنین نقل میکنند :((ما را شکستگی به نهایت رسیده است ... چندان شکسته ایم که نتوان دگر شکست))

دکتر لطف الله هنرفر در روز ۵ شنبه نهم آذر ماه ۱۳۸۵ با شهری که شناسایی و معرفی خویش را وامدار او بود وداع کرد و اندوهی جانکاه در دل دوستداران تاریخ و فرهنگ این مرزوبوم کهن بر جای نهاد. روانش در مینو باد...